- To poddaństwo doprowadzało do szewskiej pasji ciastowego -- ciągnął Leszek. - Pienił się jak prawdziwe piwo, nie mogąc znieść, żc ten potężny chłop tak ulega swojej babie. To po prostu nie mieściło mu się w głowic. W sumie bowiem lubił Szurę. Sądził, że durak, ale poczciwiec, chłop z kościami, wszystko by człowiekowi oddał. Pragnął więc go wyrwać z rąk tej wiedźmy. Wszyscy chcieliśmy mu pomóc. Ale Szura sam sobie szkodził. Głuchy na wszystkie nasze rady. To co zrobisz?! Nic - Leszek wzruszył ramionami.
- Z tym lubieniem to chyba nie tak. Załoga piekarni mu zdrowo dapiekłu - wtrąciłem. - Wciąż przybiegał przecież na skargę z płaczem. Chciał nawet odejść z pracy...
- Zgadza się- przyznał Leszek. - Ale to było dawniej. Przy tamtej załodze. Z Medalikiem i Walcmistrzem na czele. Od czasu jednak gdy udeszli, a ja Żywcowi i Kubie zagroziłem, że jak będą się znęcać nad Szarą, to ich wyrzucę, te ataki ustały.
- Poza gwałtem w Odessie - przypomniałem.
- Gwałt był swoistym odwetem za gieroja "Ontario Brcad Company". Tego
już chłopcy psychicznie nie wytrzymali - zaśmiał się. - Poczuli się do głębi dotknięci w swej narodowej dumie. To trzeba zrozumieć...
- Jasne.
- Szura zawsze mocno przeżywał swe domowe dramaty. Zwierzał się z nich non stop. Tym razem jednak zamilkł. Popadł w stan frustracji i manii prześladowczej. W napięciu oczekiwał na cios. Strzałę, którą wszechmocna Zorica wypuści ze swego czarnoksięskiego łuku. Pierwszy raz bowiem, jak się później okazało, stanął dęba i nie wykonał jej rozkazu. Spodziewał się więc najgorszego. Poważnie zaczęliśmy się o niego bać. To był inny Szura. Zmienił się na twarzy. Niknął w oczach. Wychudł, sczerniał, nic nie mówił. Po piekarni snuł się jak cień.
- Co z tobą, Szura?! Opanuj się! Przegarujesz mi ciasto! - krzyknąłem w końcu.
- Nie przegaruję, "bas" - odpowiedział martwo.
- Już jesteś przegarowany. I klapnięty. Ja takiego klapniętego chleba jak ty nie chcę! Rozumiesz?! Nie bądź zakalec! -próbowałem go rozerwać.
- Nie budu zakalec. Wsio under control - zapewnił na baczność.
Czułem jednak, że Szura przeżywa męki. Szarpie się i dłużej tego nie zniesie. Mamrocze, żegna się nabożnie i na próżno odgania złe moce, które ona na niego zsyła. Najgorsze, że wierząc w nie święcie, staje się jej coraz bardziej uległy. I to było "błędne koło ratunkowe”. Dzielny matros szedł na dno, a my całą załogą nie mogliśmy go wyciągnąć z psychicznego dołka. Oderwać od tej Zoricy.
A zaczęło się dość niewinnie. I typowo. Szura zszedł ze statku w Halifaksie i za wszelką cenę chciał zostać w Kanadzie. Azyl polityczny odpadał. Czas wybierania wolności skończył się i pozostała już tylko niewola małżeńska. Chętnie w nią popadł. Uznał, że ożenek jest najprostszym wyjściem. Zorica miała obywatelstwo kanadyjskie, a o to szło. Co prawda starsza była od niego, przygruba i niezbyt ładna, ale przymknął oczy. Pocieszał się, że piękno Kanady wkrótce mu to wynagrodzi. Liczył, że jak tylko otrzyma landed immigrant i insurance number, to puści babę w trąbę i będzie mógł pełną garścią korzystać z uroków Kanady. Tymczasem ona zadała mu urok i jej czar okazał się silniejszy. Biedny Szura drżał teraz o własne życie, błędnie snując się po piekarni. Magnetyczne bioprądy żony raziły go w samą pierś. Ulegał im jak lunatyk. Ona też zabierała mu wszystkie zarobione pieniądze. Była na nie bardzo pazerna... Na próżno staraliśmy się go wyrwać z jej zaklętego kręgu. Zorica nie myślała się go wyrzec. Batalia o duszę Szury z jego demoniczną małżonką doszła w tym dniu do zenitu. Pytanie, kto kogo zmoże. My ją, czy ona nas...
- A kim właściwie jest ta Zorica?! - spytałem.